wtorek, 1 lutego 2011

Nieprzewidywalność spotkania rekrutacyjnego

Mam szczęście pracować z osobami o wieloletnim doświadczeniu w branży rekrutacyjnej, stąd bogatymi w różne niesamowite historie pochodzące z wielu prowadzonych rekrutacji. Dotyczą zarówno klientów, jak i kandydatów, a także byłych i obecnych konsultantów, z firmy naszej i z firm innych. Skarbnica anegdot, czasem śmiesznych, czasem mniej. Anegdotę, którą usłyszałem dziś, trudno mi jednoznacznie zaklasyfikować. Po jej usłyszeniu, w pierwszym momencie wydała mi się bardzo śmieszna, dopiero dalsza część historii skłoniła mnie do refleksji.

Do pewnej firmy przybyła kiedyś na spotkanie kandydatka, pech jednak chciał, że akurat rozchorowała się mająca się z nią spotkać konsultantka. Dalszy pech (nieszczęścia chodzą parami) polegał na tym, że było to w czasach "przedkomórkowych", w każdym razie nie posiadała komórki wspomniana konsultantka, nie mogła więc poinformować kandydatki o swojej nieobecności. Zupełnie nie wiadomo, jak doszło do tego, że kandydatka nie tylko przyszła na spotkanie, ale także została zaproszona do sali, w której miała oczekiwać na rekruterkę. Ta oczywiście nie przychodziła i wtedy zdarzyło się coś dziwnego: kandydatka, pomimo nieprzyjścia nikogo do sali, wciąż czekała w niej. Wyszła po ok. 3 godzinach, roztrzęsiona...

Niektórzy kandydaci wszelkie odstępstwo od normy (np. spóźnienie rekrutera) nadinterpretują jako kolejny sposób na przetestowanie kandydata. Nie było tak oczywiście w tym przypadku ani nie jest coś takiego praktykowane w poważnych firmach. Tu miał miejsce po prostu bardzo nieszczęśliwy zbieg okoliczności, który w połączeniu z - najprawdopodobniej - problemami natury emocjonalnej kandydatki, postawił ją w efekcie w trudnej do pozazdroszczenia sytuacji (musiała być uspokajana przez pracowników firmy). Gorzkim i nieuświadomionym żartem wobec niej byłoby kazanie jej czekać, nawet kilka minut, przed kolejnymi rozmowami rekrutacyjnymi.

Morał z tej historii taki, że każda rekrutacja - i dla rekrutowanego i dla rekrutującego - niesie ze sobą potencjalne niespodzianki, czasami tylko przyjemne.


_____

środa, 26 stycznia 2011

Zarobki w IT trzymają się mocno

Jeden z niedawnych raportów płacowych firmy Sedlak & Sedlak - którego wyniki streściła "Rzeczpospolita" - wskazał branże IT oraz telekomunikacyjną jako te, w których w 2010 roku można było liczyć na najwyższe zarobki. W tej pierwszej wzrosły one średnio do 5,1 tys. brutto miesięcznie. Jako rekrutera w tej właśnie branży wynik taki mnie oczywiście cieszy, choć mam świadomość, że podobne analizy - a zwłaszcza prezentacje ich wyników w mediach - są mocno uproszczone. Nie wiem przykładowo, czy nie bardziej interesujące byłyby wyniki nie w odniesieniu do branż, a w odniesieniu do stanowisk. Inna rzecz, którą aż się prosi uwzględniać w raportach płacowych, to wyodrębnianie dużych miast z wyników prezentujących dane z poszczególnych województw. Cóż mi po zarobkach w całym mazowieckim, jeśli wiem, że zarobki w Warszawie są zdecydowanie wyższe niż w reszcie województwa.

Czy podawane w raportach płacowych kwoty zbieżne są z moim doświadczeniem rekruterskim, przynajmniej jeśli chodzi o sektor IT? Są niższe. Wynika to zapewne z tego, że rekrutuję przede wszystkim w Warszawie i w innych dużych miastach. Drugi powód to ten, iż rekrutuję zazwyczaj na stanowiska, na które względnie trudno znaleźć kandydatów. Zatem, w sytuacji przewagi popytu (na dobrych kandydatów) nad podażą (dobrych kandydatów), wynagrodzenia są przeważnie wyższe niż powszechnie. Z tego co obserwuję prowadzone przez nas projekty rekrutacyjne w innych sektorach, IT nie jest tu wyjątkowe.


_______

wtorek, 18 stycznia 2011

Rekruter certyfikowany

Interesującą inicjatywą w branży head-hunterskiej w ostatnim czasie była ta, z którą wyszło Polskie Forum HR: inicjatywa certyfikacja konsultantów (w domyśle: rekrutacji). Skąd taki pomysł?

"Biorąc pod uwagę niepokojące sygnały pojawiające się na rynku, podważające kompetencje Konsultantów i tym samym poddające w wątpliwość poziom jakości usług dostarczanych przez agencje zatrudnienia, Polskie Forum HR przygotowało projekt mający na celu określenie standardu kompetencji Konsultantów, zajmujących się wspieraniem klientów w obszarze profesjonalnej rekrutacji i selekcji. Certyfikat pozwoli wyróżnić na rynku te osoby, których kwalifikacje i doświadczenie są gwarantem wysokiej jakości usług".

Nie wiem, co od samego początku nie spodobało mi się w tej inicjatywie. Czy to, że od ubiegających się o ów certyfikat oczekiwano listu motywacyjnego (przecież sami certyfikujący piszą, co jest celem certyfikowania: "Certyfikat pozwoli wyróżnić na rynku te osoby, których kwalifikacje i doświadczenie są gwarantem wysokiej jakości usług"), więc po co cokolwiek uzasadniać? Czy konieczność referencji od przełożonego (a co z samozatrudnionymi)? Czy to, że w komisji przyznającej certyfikaty są ludzie z niektórych firm, o których z rynku miewałem nie najlepsze opinie? Czy to, że we wspomnianej komisji są ludzie ze stażem w rekrutacji krótszym od mojego? I że nie ma tam ludzi z wiedzą o moim sektorze (IT)? Czy może to, że certyfikat ma kosztować 400 złotych (czy to nie śmiesznie mało jak na cokolwiek wartościowego)?

Co do tego, że certyfikat taki większej wartości dla mnie jako rekrutera mieć nie będzie, nie miałem wątpliwości. Uznałem jego wartość za fikcyjną, a sprawie postanowiłem przyjrzeć się na forach. Krytyka i wręcz wyśmianie inicjatywy przez kolegów z branży nie zdziwiły mnie. Żartów było tyle, że w pewnym momencie, powodowany chyba instynktem wstawienia się za wyśmiewanym, chciałem doszukać się czegoś wartościowego w tym projekcie. I znalazłem jedną rzecz: zwrócenie uwagi na "niepokojące sygnały z rynku"...

Konkluzję mam jedną: dla każdego rekrutera certyfikatem powinno być jego własne nazwisko. Każdy kontakt z kandydatem i każdy kontakt z klientem to praca na taki certyfikat. 400 złotych to może i - jak na certyfikat - niedużo, ale znam lepsze sposoby wydania takiej kwoty. Tyle kosztuje np. bilet w tę i z powrotem samolotem do Mediolanu.


_____

piątek, 7 stycznia 2011

Celowość celów

Nowy Rok to dla niektórych okres noworocznych postanowień. Istnieją podzielone opinie co do sensowności robienia sobie postanowień, czy to w sferze prywatnej czy zawodowej. Jedni psychologowie uważają, że to korzystne, bo motywuje, nadaje cel, strukturyzuje nasze działania, wreszcie powoduje satysfakcję czerpaną ze zrealizowanego z sukcesem postanowienia. Inni przeciwnie, są zdania, że postanowienia tworzą dodatkową, niepotrzebną presję, są niejako kolejnym narzuconym obowiązkiem, a w przypadku niezrealizowania postanowienia - powodem frustracji i zaniżonej samooceny ("nawet własnego postanowienia nie potrafię zrealizować").

Z postanowieniami zawodowymi wiążą się zazwyczaj cele. Postanowienie zwykle dotyczy przecież zrealizowania czegoś, np. znalezienia nowej pracy, nauki nowego języka obcego, otrzymanie podwyżki itd. Pierwszy z wymienionych przykładów celów wyrażany jest niekiedy otwarcie w życiorysach kandydatów. Zazwyczaj to początkowa część aplikacji, zatytułowana najczęściej "Cel zawodowy".

Z perspektywy kandydata najistotniejszym pytaniem może być to o sensowność umieszczania celu zawodowego w CV. Wśród rekruterów i nie-rekruterów spotkałem się z różnymi na ten temat opiniami, jednakowo rozsądnie uzasadnianymi. Zwolennicy umieszczania celu zawodowego w CV uważają, że aplikacja nabiera wtedy wyrazistości; CV jest wówczas nie tylko suchym opisaniem faktów, ale też jasnym wyrażeniem motywacji (np. otrzymania danej posady czy rozwoju w danym obszarze). Przeciwna opinia uzasadniana jest tym, że często zbyt mało o potencjalnych ofertach pracy wiemy, by precyzyjnie mówić o celach zawodowych. Niewiele jest zawodów czy obszarów biznesowych, w których kariery przebiegają w sposób typowy i określony, gdzie dane stanowisko/szczebel naturalnie wynika z poprzedniego. W przypadku osób, które otwarte są na różne ścieżki kariery (i mające ku temu predyspozycje) pisanie o konkretnym celu w danym momencie może nie mieć sensu.

Tym, co pewne - w przypadku osób umieszczających cele zawodowe w CV - jest wymóg ostrożności przy formułowaniu celów, w zależności od stanowiska, na które się aplikuje. Wydawałoby się to oczywistym, a jednak dość często zdarza mi się widzieć aplikacje, gdzie określony w CV cel zawodowy rozmija się ze stanowiskiem, na które została przesłana aplikacja. Wtedy pierwszą rekomendacją na jedno z postanowień noworocznych (i celów zawodowych) może być na pewno uważne przygotowywanie aplikacji rekrutacyjnych.


_______

niedziela, 26 grudnia 2010

Powtórka z Nobla

Pewnie niewielu pracowników i również niewielu pracodawców wie, że tegoroczna nagroda Nobla w dziedzinie ekonomii przyznana została za pracę dotyczącą w dużej części właśnie ich, a konkretnie tego, jak jedni i drudzy zachowują się na rynku pracy, dlaczego tak się zachowują i co z tego wynika dla gospodarki. Nagrodę tę otrzymali w tym roku Amerykanie Peter Diamond i Dale Mortensen wspólnie z Brytyjczykiem (cypryjskiego pochodzenia) Christopherem Pissaridesem. Zajmowali się czymś, co w makroekonomii nosi nazwę teorii dopasowania (matching theory) i wyjaśnia, jak w czasie kształtują się obustronnie korzystne relacje, w tym także właśnie relacja pracodawca-pracownik. (Co ciekawe, inną obustronnie korzystną relacją, którą w skali makro można próbować wyjaśniać tą teorią, jest relacja małżeńska).

Na tyle, na ile moje krótkie studia nad teorią dopasowania dały mi jej zrozumienie, chodzi w niej z grubsza o to, że rynkowe dopasowanie pomiędzy tym, co w danym momencie na rynku pracy oferują pracodawcy (oferty pracy) a tym, co zaakceptują niezatrudnieni w tym samym momencie pracownicy (przyjmując oferty pracy), nigdy nie jest pełne. Do względnego dopasowania potrzebny jest też czas. Im koszt pozostawania danej osoby przez jakiś czas bez pracy jest niższy w stosunku do korzyści, którą może być znalezienie przez nią lepszej pracy, tym dłużej pozostawać ona będzie bez pracy - tzn. tym dłużej szukać będzie jeszcze lepszej oferty pracy. Jeśli w skali makro osób takich (przedłużających poszukiwania pomimo posiadania ofert pracy) jest wiele, może dojść do - z pozoru paradoksalnej - sytuacji, w której pomimo względnie wysokiego bezrobocia pracodawcy nie mogą znaleźć rąk do pracy. Nie jest to stan dla gospodarki korzystny.

Cóż, jeśli jest to niezrozumiałe (bo że jest uproszczone, to na pewno), następnym razem spróbuję zreferować tegorocznego Nobla z chemii.

A póki co, na nadchodzący Nowy Rok życzę wszystkim - poszukującym pracy i poszukującym pracowników - jak najszybszych i jak najlepszych dopasowań.

_______

czwartek, 16 grudnia 2010

Pokolenie kłamstwa?

Uczciwość w CV i uczciwość w prezentowaniu własnej osoby na rozmowie kwalifikacyjnej to temat pewnie tak stary, jak stara jest rekrutacja. Zawsze tam, gdzie mamy do czynienia z możliwością czy wręcz koniecznością prezentacji własnej osoby w pozytywnym świetle, a zarazem negatywne fakty z naszej przeszłości mogą mieć niepożądany wpływ na naszą przyszłość, tam istnieje wielka pokusa, by o pewnych rzeczach nie wspominać, a o pewnych wręcz skłamać. Tak dzieje się sferze zawodowej i prywatnej - przykładowo nie wyobrażam sobie, by na pierwszej randce (którą można sobie wyobrazić jako swoistą - obustronną - rozmowę rekrutacyjną) randkowicze eksponowali negatywne aspekty swej osoby czy swej przeszłości.

Jeśli więc w CV i podczas rozmów rekrutacyjnych w jakimś stopniu - może być on ekstremalnie różny: od pełnej prawdy to totalnego kłamstwa - kłamiemy, ciekawą jest kwestia, jak te kłamstwa wyglądają w przekroju społecznym. Kto kłamie bardziej: kobiety czy mężczyźni, ludzie ze stanowisk niskich czy wysokich, ludzie z małych firm czy z korporacji, kandydaci młodsi czy starsi. Nie znam odpowiedzi na te pytania, natomiast co do ostatniego (młodzi czy starzy) spotkałem się ostatnio z interesującą hipotezą, mówiącą, że częściej ubarwiać swoją osobę (w skrajnych przypadkach po prostu kłamać) mogą mieć tendencję młodsi.

Hipotezę tę i jej teoretyczne wyjaśnienie w swej książce o intrygującym tytule "Jak zostać zwolnionym" przedstawił Jeff Havens. Otóż młodsze pokolenie (zwane gdzieniegdzie Pokoleniem "Y") jest pierwszym pokoleniem, które w tak wielkim stopniu i na masową skalę kreuje swój wizerunek w Internecie. W sieci o wiele łatwiej niż w realu można swój wizerunek zupełnie niedużym kosztem ulepszyć, łatwo jest wykreować tam nowego, lepszego siebie. Młody człowiek z wcześniejszych generacji, dorastając, jeśli chciał się pokazać lepszym i fajniejszym niż jest, mógł być natychmiast i bezpośrednio (twarzą w twarz) skonfrontowany przez otoczenie. Młody człowiek doby Facebooka może natomiast podkolorowywać swój wizerunek "bezkarnie", sieć bowiem zazwyczaj "wszystko przyjmie". Dla Pokolenia "Y" kreowanie siebie w świecie wirtualnym jest rzeczą naturalną, można więc zasadnie założyć, twierdzi Havens, że również w CV ludzi młodych więcej jest kreacji niż rzeczywistości.

_______

poniedziałek, 13 grudnia 2010

Zdarzyło się w CV (c.d.)


Dziś ciąg dalszy najbardziej pamiętnych fragmentów CV, na które natknąłem się w swojej rekruterskiej karierze.

_______

Języki •
Angielski: w stopniu dobrym jak na język obcy.

_______

(z bazy CV serwisu rekrutacyjnego)

Dodatkowe informacje o kandydacie:
żona twierdzi że świetny w łóżku, nie wiem czy jest wiarygodna

_______

Zainteresowania:

Muzyka rockowa: Depeche Mode, Culture Club (scena londyńska początku lat 80-tych ; najwspanialszy, najbardziej przełomowy i inspirujący okres w muzyce rockowej), Duran Duran, Erasure, U2, Kraftwerk,

Film: “The Truman Show”, “The Mask”, “In the Line of Fire”, „Se7en”, „Pulp Fiction”, „Trainspotting”, „American Beauty”, “Predator”, “Being John Malkovich”, ”Eyes Wide Shut”, “Rain Man”, “Tootsie”,” The Devil`s Advocate”, “The Matrix”, “Disclosure”, “The Game”, “The Godfather”, “Wag the Dog”, “The Name of the Rose”, “Crimson Tide”, “The Hunt for Red October”, twórczość Wood`y Allen`a, twórczosć Clint`a Eastwood`a James Bond (cała filmografia).

Seriale telewizyjne: “ALF”, „The Sopranos”, „Six Feet Under”, „Sex and the City”, “Ally McBeal”, “The Nanny”, “The Drew Carey Show”, “The X Files”.

_______

Poświęcasz Swój czas na przeczytanie kolejnego Curriculum Vitae, być może po przeczytaniu tego tekstu niektórzy uświadomią sobie, że szukali tak dobrego pracownika jak Ja! Gdybyś już teraz miał sobie wyobrazić idealnego pracownika w Swojej firmie, to jak by on wyglądał? Czy mógłbym zostać pracownikiem roku, z nagrodą za wspaniale osiągnięcia i sukcesy firmy, która od tego momentu nabrała nowej siły i perspektyw – jak by to było?

(...)

Nie musisz od razu kontaktować się ze Mną, porównaj inne CV, które otrzymałeś, Wiem doskonale, że zatrudnienie nowego pracownika jest odpowiedzialną decyzją, której nie można podejmować, jeśli nie jest się jeszcze pewnym, kto będzie najodpowiedniejszy na to stanowisko. Zależy mi na Twojej pełnej satysfakcji i zadowoleniu z podjętej decyzji!
_______


Być może po przeczytaniu powyższych oryginalności nasunie się Wam pytanie, na ile mają one wpływ na ocenę przydatności kandydatury przez rekrutującego. Znów nie mogę wypowiadać się za ogół rekruterów, jednak w z mojej perspektywy wygląda to następująco. Niefortunny czy zabawny zwrot nie musi wcale dyskwalifikować kandydata, o ile tylko pozostaje faktycznie niefortunnym zwrotem, nie zdradzającym jakichś cech kandydata, których - jako pracodawca - nie chcielibyśmy, by miał.
Przykładowo, trzeci z wymienionych fragmentów (ten, gdzie kandydat wymienia szczegółowo zespoły i filmy, które lubi) tak naprawdę nie mówi o kandydacie nic ponad to, że przesadził z nadmiarem informacji nieadekwatnych z zawodowego punktu widzenia (chyba że aplikował do radia lub telewizji). Za to w drugim z cytowanych fragmentów można już dopatrzeć się możliwej skłonności kandydata do żartowania w sposób wykraczający poza akceptowalne konwencje biznesowe.
Rada pozostaje zawsze jedna: jeśli nie jesteśmy pewni, czy cokolwiek wpisanego do CV nie wzbudzi kontrowersji, lepiej tego nie pisać. Miejsc i sytuacji, gdzie poczucie nasze humoru i oryginalność mogą znaleźć ujście, jest i tak sporo.


_______